Ooit stond mijn opa aan het graf van zijn hoogzwangere vrouw. Zij was ziek geworden en kort daarna overleden. Hun bijna voldragen ongeboren kind hadden ze in die tijd niet meer kunnen redden. Een jaar eerder had hij zijn anderhalf jaar oude dochtertje ook al moeten begraven in hetzelfde graf. Hij sprak daar nooit meer over.

Iedereen die een overlijden van een kind meemaakt weet hoe groot de impact hiervan is. In mijn familie heb ik ervaren dat wanneer je een dergelijke traumatische ervaring niet goed verwerkt, je het doorgeeft aan een volgende generatie. Ik geloof dat het verlies van mijn opa de reden is dat ik kistenmaker ben geworden. Het kon niet anders dan dat ik iets moois wilde creëren rondom de dood, met als doel een heel klein beetje troost bieden.